Niewinny - David Balldaci

 Oto on Will Robie. Może nie wchodzi cały na biało, ale na bank rzuca swych wrogów na kolana... I plecy. Will jest zawodowym mordercą. Pracuje na zlecenie rządu Stanów Zjednoczonych. Nigdy nie kwestionuje rozkazów i zawsze trafia do celu. "Likwiduje" szefów mafii, handlarzy bronią czy żywym towarem. Czlowiek-instytucja, na którym można polegać. Ale nawet on popełnia błąd. Mężczyzna dostaje zlecenie, ale coś w tej misji budzi jego niepokój i obawę. Pierwszy raz odmawia wykonania zadania.

Rolę się odwracają - Will Robie staje się celem. Podczas wycofywania się z miejsca zlecenia spotyka zbuntowaną nastolatkę. Czternastoletnia dziewczyna uciekła od rodzinny zastępczej, a jej biologiczni rodzice zostali zamordowani. Mimo zasadom, według których do tej pory żył i pracował, Robie nie potrafi zostawić nastolatki. Postanawia jej pomóc. 

I tu dopiero zaczyna się prawdziwa akcja...

Skusiłam się na tą powieść, bo... Jest w niej płatny morderca i dziewczynka. Od razu miałam skojarzenie z jednym z moich ulubionych filmów - "Leon Zawodowiec". Ale... Choć całość powiela podobne wzorzec opowieści, to niestety powieść David'a Baldacci'ego "Niewinny" nie do końca podołała pokładanym w niej nadziejom. 

Sam bohater - Will Robie nie jest typowym czarnym charakterem. Może i jest płatnym zabójcą, ale ma jednak swoje zasady. A ludzie, których likwiduje to ewidentnie margines społeczny i półświatek. A likwidacja tych osób jest "mniejszym" złem niż konsekwencje wynikające z pozwolenia im na koegzystekncję w społeczeństwie. Na też sumienie i dobre serce, które mogą przeszkadzać mu w pracy, ale jako cechy bohatera literackiego dają mu szansę na zyskanie sympatii czytelników. Podobnie jak jego relacja z Julię czy opiekuńczość wobec bądź co bądź obcej nastolatki.

W tekście jest kilka nieścisłości dotyczących opisywanych zdarzeń. Ogólnie nie wpływają na odbiór prowadzonej akcji, ale wprowadzają odrobinę konsternacji czy zdziwienia że powieść nie jest do końca "opracowana". Sama akcja poprowadzona jest w amerykańskim stylu - szybki przebieg historii, pełno zwrotów akcji i nowych wątków wzbogacających opowieść. Ale także wprowadzających pewną dozę nierzeczywistości, czy takie rzeczy mógłby wydarzyć się w realnym świecie. 

Samą powieść kryminalno-przygodową czytało mi się bardzo dobrze - wartka akcja nie pozwala się oderwać od książki. Byłam ciekawa, co dalej się wydarzy, jak bohaterowie wybrną z kolejnych kłopotów.

"Niewinny" to pierwszy tom przygód Will'a Robie'go. Mimo całej "filmowej" akcji i lekkiego chaosu jestem ciekawa dalszych losów bohatera. Jeśli lubicie sensacyjne powieści, to warto sięgnąć po najnowsza powieść David'a Baldacci'ego.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu na kanapie.pl

Zrozum swojego kota - Brunilde Ract-Madoux

 Kot drapie podczas zabawy? Budzi domowników w nocy swim koncertem miauknieć? A może notorycznie woli załatwiać swe potrzeby poza kuwetą? 

Przestań rwać włosy z głowy! Oto Brunilde Ract-Madoux i Wydawnictwo RM idą Ci na ratunek. Publikacja "Zrozum swojego kota" rozwieje Twoje wątpliwości i pozwoli rozszyfrować do tej pory tajemnicze sygnały, które daje Twój pupil.

Autorka - behawiorystka z wieloletnim stażem w prosty i przejrzysty sposób przekazuje nam podstawowe informacje o kotach - jak działa ich wzrok, węch, słuch czy nawet wąsy. To zmysły pomagają naszemu kotu poznawać świat ale także wpływają na jego rozwój. Zdolności sensoryczne nie są tylko cechami przystosowanymi do bycia drapieżnikiem. Umożliwiają one też orientację w przestrzeni, ułatwiają komunikację z przedstawicielami gatunku.

I już z tą "podstawową" wiedzą możemy iść dalej i zrozumieć naszego pupila. Brunilde Ract-Madoux krok po kroku omawia zachowania i komunikację kota. Wymienia cztery podstawowe sygnały komunikacyjne (które mogą być łączone): dźwiękowe, wizualne (pozycja ogona, postawa ciała czy wyraz pyszczka), chemiczne (pozostawianie moczu) czy dotykowe (ocieranie się o właściciela). Aby dobrz zrozumieć, to co kot chce nam przekazać, należy go i jego nastrój obserwować. 

Aby nam ułatwić naukę Brunilde Ract-Madoux wzbogaciła swą publikację rysunkami. Dokładnie odwzorowała postawy kota (ogona, ciała i jego ułożenia) oraz kocią mimikę - układ uszy, mrużenie oczy itp. 

Zwraca także uwagę na nasze zachowania wobec zwierzęcia - sposoby zabawy, karmienia czy karcenia. Ważnym punktem jest także omówienie przestrzeni, w której żyjemy wraz z pupilem - jak na wyglądać przyjazna przestrzeń dla młodych aktywnych kotów a jak dla starszych, bardziej statecznych osobników. 

Autorka stawia na uważność i zainteresowanie kotem i jego potrzebami, bo taka postawa najlepiej buduje relacje i więź między zwierzęciem a jego opiekunem.

Wydawnictwo RM znów wydało perełkę. Bo to książka dla każdego - dla dużych i małych miłośników kotów (psiarzom też się przyda, bo mogą trafić na taką dzika bestie na spacerze), ale także osobom pracującym ze zwierzętami - weterynarzom, pracownikom schronisk czy wolontariuszom opiekującym się bezdomnymi futrzakami. Z tej publikacji dowiesz się, o co chodzi każdemu kotu. I dlaczego rządzą światem ;)

Książkę polecałabym posiadaczom kotów ale także osobom, które rozważają przygarnięcie pod swój dach tych małych łownych ssaków. 

Książka z Klubu Recenzenta serwisu na kanapie.pl

Wolta - Dariusz Gizak

 Dworzec Centralny w Warszawie to specyficzne miejsce, które tętni życiem przez całą dobę. Przewijają się tu tysiące osób – od spieszących do pracy pracowników pobliskich korporacji, przez studentów i turystów. Zdarzają się kradzieże, napaście i... ataki szału.

I oto wchodzi on. Cały na... czarno, w kamizelce kuloodpornej i z bronią pod kurtką. No może lekko przesadzam. Ale Jacek Kowalik pewnością siebie, zwinnością i... wyszkoleniem potrafi sobie poradzić z każdą przeciwnością losu.

Choć pracuje teraz jako prywatny detektyw, wcześniejszym jego miejscem pracy były służby mundurowe. Jest byłym komisarzem policji, świetnie wyszkolonym komandosem, a do tego cechuje go żelazna dyscyplina, wysoka skuteczność i odrobina brawury, która pozwala mu rozwikłać każdą sprawę.

I, wydawałoby się, z prostym zleceniem pojawia się jego były kolega z pracy. Prosi o sprawdzenie kto wrobił jego córkę w kradzież, której konsekwencją była utrata pracy. Zapowiada się żmudna, nudna, ale dobrze płatna praca.

Jacek Kowalik wkracza do akcji i... nieoczekiwanie wplątuje się w aferę związaną z plagą samobójstw na renomowanym osiedlu. A z każdym dniem, pojawia się coraz więcej niejasności oraz próby zamachu na jego życie. Choć Kowalik ma kilku wrogów (delikatnie to ujmując), to jednak nie wie kto z tak dużym samozaparciem czyha na jego życie. Mafia? Agenci wywiadu? Bo nie (nawet międzynarodowa) firma deweloperska. To nie ta liga. Ale czy na pewno?

Dajcie się wciągnąć w tą sensacyjną historię, zagłębcie się w uliczki stolicy i wraz z Jackiem Kowalikiem próbujcie rozwikłać tą zawiłą sprawę.

Autor świetnie oddał klimat warszawskiej Pragi, która w dużej mierze przetrwała II wojnę światową. A w której można znaleźć nieodnowione kamienice z czerwonej cegły, podwórka-studnie i nieco zawadiacki klimat półświatka. Zaś sam główny bohater to twardy, dobrze wyszkolony operacyjnie komandos. Potrafi niepostrzeżenie zniknąć w tłumie, ale i zaatakować gdy zajdzie taka potrzeba. Ma własny kodeks postępowania i „lubi” mieć czujki w bramie. Działa metodycznie, ale jest nieodporny na kobiece łzy. Nie jest to bohater idealny, jak każdy z nas ma swoje słabości. Ale dzięki temu powieść i postacie w niej przedstawione nabiera jeszcze bardziej rysy prawdziwości i realności.

Smaku powieści dodaje fakt, że Autor powieści to były oficer policji, dziennikarz, który także miał okazję pracować jako konsultant przy pisaniu scenariusza i w trakcje realizacji filmu „Dług” Krzysztofa Krauze. To również zagorzały obrońca natury.

Psyyt... A fabuła „Wolty” inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami.

Mała historia znikania. Opowieść o Rzece - Daniel Petryczkiewicz

Daniel Petryczkiewicz, autor eseju "Mała historia znikania. Opowieść o Rzece" zabiera nas w podróż do Konstancina-Jeziornej. To tu płynie niewielka rzeka, o czułej nazwie Mała. Ten naturalny ciek wodny przykuł uwagę aktywisty i partyzanta retencyjnego, który na przestrzeni lat obserwuje stopniowe jego znikanie. Osuszanie doliny, inwazyjne regulacje koryta, grodzenie terenu pod inwestycje i dewastacja, to działania człowieka prowadzące do ujarzmienia rzeki i jej natury. Autor na własnej skórze chce poczuć, to co robimy rzekom i istotom, którym daje ona życie. Niczym Tomek Wilmowski (bohater przygodowego cyklu dla młodzieży autorstwa Alfreda Szklarskiego) zapuszcza się w dzikie knieje, brodzi w laminarnym nurcie rzeki, bada stare źródła (także te piśmiennicze), by na nowo odkryć przed światem historię Małej. Opowiada historię miejsca – spokojnej okolicy w rozlewisku małej rzeki, ludzi – osadników, ludności napływowej z Prus i Holandii, współczesnych mieszkańców pobliskich wsi, dla których rzeka była centralnym punktem wakacyjnych spotkań i relaksu. Ale także zwierząt – ryb, ptactwa i owadów, bobrów budujących tamy dające schronie im czy lisom, ale także zapewniające rzece naturalną regulację wysokości jej wód. Daniel Petryczkiewicz nie zapomina również o bogatej roślinności tych terenów – wierzb sadzonych na brzegach ruczaju, które pobierały nadmiar wilgoci czy gatunków inwazyjnych pojawiających się po osuszeniu terenu (nawłoć kanadyjska).

Ta literacka wędrówka wzdłuż ciągle zmieniającego się koryta rzeki, to nie tylko wspólne z Czytelnikiem odkrywanie krajobrazu okolic Warszawy, ale także podróż w głąb historii i relacji człowieka z otaczającą go przyrodą. Jest to opowieść bardzo osobista, w której Autor w formie dziennika dzieli się z nami historią "przemocy" człowieka wobec otaczającej go natury, próbą "zapanowania" nad dzikością. Ale także przestarzałym prawem i archaicznym podejściem do ciągle zmieniającej się natury jako cyklu odnawialnego życia. A wszystko to w otaczającym aktywistę zapachach natury – leśnej woni czy petrichoru (ziemistego zapachu, pojawiającego się po deszczu spadającym na wysuszoną glebę).

@KrytykaPolityczna

Czerwone piwo królowej - Alicja Czarnecka-Suls

Ja wiedziałam, że tak będzie. Moje znajomość produkcji piwa jest zerowa. Jak już zdarzy mi się wypić piwo, to wybieram coś słodkawego. A teraz (tak dopiero teraz) dowiaduje się, że jest czerwone piwo! I to nie barwione sokiem z malin (profanacja, tak na marginesie). I jak już się dowiedziałam, to musiałam wszystko sprawdzać – gdzie są browary i gdzie były kiedyś; jakie są rodzaje chmielu (rodzaje – liczba mnoga! I jak wpływają na smak piwa) i jak stworzyć idealny słód.

Czy ta wiedza jest mi do czegoś potrzebna?

Oczywiście, że nie.

No, chyba tylko po to, żeby jeszcze bardziej wczuć się w klimat powieści...

A tu... oj dzieje się.

Waleria wiedzie spokojne życie. Po śmierci dziadka, przejęła jego warsztat – została miejscową introligatorką i fotografem. W jej głowie rodzą się jednak inne plany na przyszłość. Młoda kobieta chce opuścić Chmielnik i wyruszyć w wielki świat. Choć miła i uczynna, to jest outsaiderką, ciągnie się za nią rodzinna tajemnica.

I nagle pojawia się on. Michał to znany fotograf gwiazd. Mieszka i pracuje w Londynie. Wraca do Chmielnika na prośbę wuja. I żeby wspólnie z Walerią uratować rodzinny, ponad stuletni browar przed całkowitym zniszczeniem. Której, to trzeba podkreślić, nie ufa. Bo czemu jakaś obca dziewczyna ma mieć udziały w jego rodzinnym dorobku?

W tle historii tych dwojga wychodzą na jaw stare tajemnice. Co łączyło Klarę – babcię Walerii i Antoniego – wuja Michała? Co doprowadziło do upadku browaru? I dlaczego burmistrz jest tak bardzo zainteresowany przejęciem ziemi, na której stoją budynki warzelni.

Alicja Czarnecka-Suls stworzyła porywającą opowieść o rodzinnej tradycji, która stała się łącznikiem przeszłości i teraźniejszości. Opowieść, która potrafiła połączyć pokolenia i zjednoczyć mieszkańców miasteczka w obronie własnej historii. A wszystko to, by na nowo móc zbudować wspólny, rzemieślniczy biznes. Bardzo spodobało mi się wplecenie przez Autorkę historii piwowarstwa w samą opowieść miasteczka i jego historii. Ukazanie dziejów piwa i jego wpływu na zdrowie średniowiecznych mieszkańców Europy czy historii browarów w powojennej Polsce wzbogaca i uatrakcyjnia samą powieść. Bo ta część książki jest równie interesująca jak historia dwóch par - Walerii i Michała oraz Klary i Antoniego.

Sami bohaterowie pojawiający w powieści są pełnowymiarowymi postaciami – mają ciekawą osobowość, dobrze zilustrowany charakter i... podczas rozwoju akcji ulegają też przemianą wewnętrznym. Autorka w subtelny sposób ukazała niespełnioną miłość, trudne wybory jakich dokonywali nasi bohaterowie, sekrety skrywane latami oraz ludzką zaborczość i nienawiść, którą można przekazywać kolejnym pokoleniom.

Rodzinne tajemnice, sekrety (nie tylko miłosne) i walka o rodzinną spuściznę.

Spokojna i wyważona narracja, ciekawe zwroty akcji, wątki chwytające za serce, tajemne receptury na ważenie idealnego słodu to sposób Autorki na oderwania Was od szarej rzeczywistości i męczących upałów. Wyważone proporcje tworzą nie tylko świetne trunki, ale także nietuzinkowe powieści, które zachęcają Czytelników do odkrywania i poznawania nowych dziedzin życia.

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za cudowną książkę. 

Małe Licho i tajemnica Niebożątka - Marta Kisiel

Nieco ukryty przed oczami przechodniów stoi w ogrodzie uroczy stary dom z „uśmiechniętym dachem”. Ma nietuzinkowych mieszkańców – małego anioła stróża, który ma alergię na WŁASNE PIERZE, dżina w butelce, utopca pełnego złośliwości, różowe króliki i Niebożątko. A właściwie Bożydara Antoniego Jekiełłkę – zwyczajnego chłopca, który uważa ten domowy kram za całkiem normalny stan. Aha, są tu też mama i dwaj wujkowie, którzy nie wyprowadzają chłopca z błędu.

Zresztą wszyscy są bardzo przyjaźni. Nawet potwór spod łóżka. Dlatego Bożek to szczęśliwe i zadowolone z życia dziecię.

Jednak pewnego dnia dorośli postanawiają, że chłopiec pozna świat poza domem. Bożek będzie musiał chodzić do szkoły! I do tego całkiem sam! Reszta ferajny niestety musi zostać w domu.

W pierwszych chwilach pomysł zaskakuje chłopca. Bożek obawia się nowego środowiska i rozłąki z bliskimi. Z przyjaciółmi „ćwiczy” się w byciu uczniem. Jest to jednak obraz daleki od realiów szkoły, o której tak naprawdę nic nie wie.

Czytałam już kilka książek Marty Kisiel - bawił mnie cykl z Tereską Trawną, więc chwyciłam z pełnym entuzjazmem za tą publikację. Dostałam jednak coś zupełnie niespodziewanego.

Bohaterami tej wciągającej publikacji są mały anioł, różowe króliki, utopiec oraz potwór spod łóżka Autorka wprowadza tymi postaciami odrobinę magii i strachu wobec nieznanego. Z każdą stroną okazuje się jednak, że STRACH ma WIELKIE OCZY, a wszystkie postacie są miłe i opiekuńcze wobec Niebożątka. A właśnie... Niebożątko, czyli Bożydar Antonii to główna postać opowieści. Z pozoru to zwyczajny chłopiec (żyjący, co prawda w lekko magicznym domu), który chodzi do szkoły i ma swoje (niemałe) problemy. To bohater, z którym można się identyfikować. Bohater, który złości się na niepowodzenia, obraża się po dziecięcemu, by za chwilę stanąć w oko w oko z problemem i strać się go rozwiązać.

„Małe licho...” jest skierowane do młodszych czytelników, ale... dorośli także pokochają ten cykl (tak, bo są kolejne części przygód Licha i Niebożątka). Opowieść jest lekka, zabawna i ma w sobie... odrobinę magii. Porusza jednak ważne tematy dla młodego czytelnika – jak poradzić sobie w nowym środowisku, jak nawiązywać nowe relacje, czy trzeba podążać za modą (np. na filmy czy kanapka z konkretnym wkładem). Bardzo szeroko poruszana jest kwestia odrzucenia, bycia innym, odbiegania od szeroko przyjętych standardów. Robi jednak to z dużym wyczuciem, empatią i poczuciem humoru, które ukazuje jak poradzić sobie w takich sytuacjach.

Język powieści jest przystępny dla dzieci, pojawiają się zabawy słowne, przekręcone nazwy – wszystko to, co zdarza się dzieciom przy odkrywaniu wielkiego świata.

Nietuzinkowe, magiczne postacie, stara tajemnica i Prawdziwe Tarapaty Nie z Tego Świata to mieszanka na zabawną, wciągającą lekturę. Ta ciepła, pełna miłości i zrozumienia opowieść pokazuje, że warto być sobą, nawet gdy wszyscy wokoło są „szturmtrupami”. „Małe Licho i tajemnica Niebożątka” to opowieść ujmująca za serce i długo w nim pozostająca.

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za cudowną powieść, która chwyta za serce.

Skąd wyleciało to ciało? - Małgorzata Starosta

Nigdy nie byłam omnibusem z matematyki, ale wiem że prawdopodobieństwo spotkania osoby, której nie chcesz widzieć w jakimś przypadkowym miejscu jest... duże. Szczególnie jeśli chcesz uniknąć spotkania. Nie ukrywajmy. Szczęście nie sprzyja wszystkim.

A na pewno nie komisarzowi Michałowi Bączkowi, który czasowo zmienił miejsce pracy z tętniącego życiem (i trupem) Wrocławia na spokojny posterunek w Teresinie. Natomiast Linda Miller szykuje się do weekendowej konferencji historycznej. Zamierza zabrać na nią Jeremiego, by poprawić mu humor po nie do końca udanych randkach. Na miejscu oprócz interesującej wymiany myśli historycznych, można też „zawiesić” oko na przystojnym profesorze. Ale okazuje się, że nie tak łatwo uciec od swojego „szczęścia”. Linda Miller przyciąga kłopoty. I trupy. Takie fatum.

Skąd wyleciało ciało? I dlaczego? Kto maczał w tym palce? Czy śmierć młodej kobiety ma związek z księciem Władysławem Druckiem-Lubeckim? I czy przystojny Alvaro jak tak słodki na jakiego wygląda? Tak na marginesie oczywiście :)

Do akcji wykrycia przestępcy wkracza (nieproszona) Linda.

Małgorzata Starosta nie byłaby sobą, gdyby nie pojawiły się niesprzyjające okoliczności. No i trup. Choć jeden. W najnowszej powieści pojawia się także ciekawy wątek historyczny - dotyczący morderstwa księcia Władysława Druckiego-Lubeckiego. Kto był sprawcą? Na czyje zlecenie dokonano zbrodni? Historia międzywojennych losów hrabiego staje się kanwą do współczesnej zbrodni w afekcie. Oba wątki zręcznie się przeplatają i trzymają Czytelnika w napięciu, aż do ostatnich stron opowieści.

Bohaterowie – Jeremi i Linda, to duet, który zaskarbi sobie waszą uwagę i serce. Są inteligentni, zabawni i intrygujący. Ich błyskotliwe dialogi sprawiają, że powieść jest lekka, wartka i wciągająca.

Komisarz Bączek wydaje się mieć dość tego duetu... Ale gdy przychodzi do rozwiązywania sprawy widać, że cała trójka potrafi świetnie współpracować i motywować do działania. Małgorzata Starosta nie zapomniała także o plejadzie bohaterów drugoplanowych – są wyraziści, to w pełni ukształtowane postacie, które mogłby by namieszać w innych powieściach.

Autorka po raz kolejny pokazuje, że świetnie odnajduje się w powieści z gatunku komedii kryminalnych. Lekki i swobodny styl, inteligentne dialogi i dowcipne komentarze, ale intrygująca historia (w której nie potrzeba niezliczonej ilości krwawych zbrodni) nie pozwalają Czytelnikowi oderwać się od powieści.

Czy trzeba znać poprzednie części? Nie, ale wstyd było by przegapić tak fajne książki :P

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za egzemplarz recenzencki. Nie wiem gdzie macie szpiegów, ale zawsze idealnie trafiacie w moje potrzeby czytelnicze.