Słuchajcie dziewczyny! - Katja Klengel

Lubię czytać o silnych kobietach. Silnych i mądrych. Takich, które coś przeżyły, coś próbowały zmienić, osiągnąć... I lubię też komiksy. A tu mam wszystko w pakiecie.

Autorka zadaje pytania... Ani łatwe ani trudne, ale zawsze pomijane, bo są krępujące. Tak ukształtowało nas środowisko, społeczeństwo, że unikamy tych pytań i odpowiedzi na nie. Czy musimy wstydzić włosów na nogach (i innych też)? Jak nazwać nasze narządy płciowe? Czy słowo "srom" jest gorsze do wymówienia niż imię Sam-Wiesz-Kogo? I czemu uczymy się tylko o bohaterach płci męskiej? A gdzie są kobiety? I te wszystkie stereotypy o płci... Może wreszcie czas z nimi skończyć?

Publikacja jest wydana w małym formacie - akurat do torebki ;) W odcieniach bieli i różu, bo dla kobiet. Katja Klengel próbuje odpowiedzieć na pytania podając konkretne sytuacje ze swego życia. Odnosi się także do szeroko rozumianej popkultury - filmu, książek i mangi. Do elementów otaczającego nas świata, który walczy z wciąż istniejącymi stereotypami dotyczącymi płci. 

Katja Klengel stworzyła autobiograficzny komiks o odkrywaniu swojej kobiecości, wspólnych z innymi kobietami rozmowach o ciele i fizjologii. To dobry komiks. Porusza ważne tematy, takie jak walka o siebie, o prawa kobiet, szanowanie siebie i swojego ciała. Pada tam słowo "ciałopozytywność", które świetnie oddaje miłość i szacunek do swojego ciała. Wszystko podane jest w lekkiej formie, czasami ironicznej. Do mnie trafia ten typ żartów, to mój klimat.Spodziewałam się jednak publikacji, która powali mnie na kolana. Chociaż...

Dziwolągi - Cristóbal León, Cristina Sitja Rubio

To skandal! Nie do wiary! Ktoś nam ukradł domek cały!

Zwierzaki mieszkające w lesie wybierają się na wielki bal. A na nim tańczą, raczą się ciastem i dobrze się bawią. Ale gdy wracają okazuje się, że ktoś ukradł ich domy. Nie ma drzew. Nie ma cienia. Brak dziupli. Brak schronienia. Brak pożywienia. Są tylko pieńki... Zwierzęta próbują dostosować się do tego co zastają. Przeorganizują sobie życie. Ale to nie jest to. Postanawiają odnaleźć swoje domy. I okazuje się, że zabrali je ludzie. A to dziwolągi! Zwierzęta wymyślają sprytny plan... Czy uda im się odzyskać dom? Sprawdźcie. 

Świetna książka dla dużych i małych o tym, co ważne dla każdego z nas - dom, przyjaciele i bezpieczeństwo. 

Bardzo wartościowa pozycja.

My ludzie - Eliza Piotrowska

Książka Elizy Piotrowskiej to publikacja o nas. O tym co nas różni - nosy, fryzury, domy, stroje. Ale także o tym co nas łączy - snucie marzeń, chęć posiadania rodziny i spotykania się z przyjaciółmi, tworzenia więzi. Autorka pokazuje jak różnorodni jesteśmy. Jest nas siedem milionów i nie ma dwóch jednakowych osób z wyglądu i charakteru (bo nawet bliźnięta różnią się od siebie). Ta barwność daje możliwość akceptacji drugiej osoby, budowania tolerancji, uczy szacunku. Dzięki książce mamy możliwość otworzenia się na innych ludzi, ich kulturę, religię.

Publikacja jest świetnym pierwszym krokiem do poznania i obcowania z całą plejadą ludzi, do zadawania pytań i poszukiwania odpowiedzi o nas samych.

Dzisiejszy Międzynarodowy Dzień Tolerancji, to dobra okazja by poznać tę publikację. 

 

The Hate U Give. Nienawiść, którą dajesz - Angie Thomas

Gdy książka pojawiła się z nowościami, miałam ochotę ją przygarnąć. Zaintrygowała mnie. Ale jak to czasem bywa, człowiek nabierze innych pozycji i coś odłoży na później. Po jakimś czasie koleżanka w czasie zwyczajowej wymiany dobrych książek do przeczytania, poleciła mi ten debiut. Nie było rady, skoro książka za mną chodzi, to trzeba ją przeczytać.

Miałam w swoim życiu, krótki etap fascynacji amerykańskim rapem i... przydało się to przy czytaniu. Bo książka napisana jest w rytm muzyki, nawiązuje między innymi mocno do Tupac'a. 

„The Hate U Give Little Infants F... Everybody”
Tupac Amaru Shakur

To świat, w którym kolor skóry determinuje zachowania organów ścigania wobec ciebie. To świat, w którym nastolatek może być dilerem. Ale także świat, w którym za sam wygląd możesz oberwać kulkę od gliny. Brzmi strasznie. Cóż, witamy w tolerancyjnych Stanach Zjednoczonych. Tu dzieciakom wpaja się kilka prostych zasad zachowania przy policji: Trzymaj ręce tak, żeby były widoczne. Nie wykonuj żadnych gwałtownych ruchów. Odzywaj się tylko wtedy, kiedy cię o coś zapytają.

Starr Carter to nastolatka, która żyje w dwóch światach. Mieszka w biednej dzielnicy, ale chodzi do prywatnej szkoły na przedmieściach. Trudno zachować równowagę miedzy tymi dwoma przestrzeniami. Wszystko zaczyna się sypać, gdy przy kontroli drogowej jej przyjaciel zostaje zastrzelony przez białego policjanta. Wszystko dzieje się na jej oczach. Jest jedynym światkiem zdarzenia. To co zrobi i powie zmieni nie tylko jej życie.

Polecam z czystym sumieniem tą pozycję. Nie tylko z racji przyznanych nagród, ale przede wszystkim dlatego, że to wartościowa historia. Książka, która otworzy Wam (nam wszystkim) oczy i pokaże jak wygląda prawdziwa Ameryka. A zarazem w historii pełno jest ironii, humoru i ciepła rodzinnego. Dużo wartościowych bohaterów drugiego planu ubogaca opowieść. Fascynacji muzyką, butami i pierwszą miłością też nie zabraknie. 

Wróg - Serge Bloch, Davide Cali

Książka ma duże ilustracje w odcieniach szarości i ciemnej zieleni. Kilka razy pojawia się kolor czerwony - kolor mocnych emocji, tu akurat konfliktu, wojny. Pierwsze kilka kart jest wstępem do właściwej historii - Jest wojna. Widać jakieś pustkowie. W ziemi – dwie dziury. W dziurach – dwaj żołnierze. Są wrogami. "Okopy" żołnierzy wyglądają jak prawdziwe dziury w kartce. 

Pojawia się karta w czerwieni - zapowiadająca właściwy początek opowiadanej historii. I tu już mamy dość statyczną sytuację - dwaj żołnierze w swych okopach, dziurach w ziemi. Ale dzięki treści wiemy, co się dzieje u jednego z nich, który jest narratorem. Wyziera tu smutek, tęsknota za rodziną, głód, samotność i bezradność. Brak informacji czy wojna nadal trwa przytłacza mężczyznę. I jeszcze wróg. Ten zły. Bestia, która zabija kobiety i dzieci. A nawet psy. Spali lasy i zatruje wodę. Zrobi wszystko, żeby wygrać wojnę. Ktoś musi przerwać ten impas... Tylko kto pierwszy zakończy wojnę? Najlepiej gdyby ten drugi zrobił pierwszy krok...

To książka, która niezmiennie mnie zadziwia. Jest wielowymiarowa, zawsze aktualna. Za każdym razem zmusza mnie do refleksji. To nie tylko książka  skierowana do młodego czytelnika. To książka dla każdego, kto chce się czegoś dowiedzieć o... hm... no właśnie o czym? o wojnie, tolerancji, polityce i instrukcjom od osób ważnym, o samodzielnym myśleniu i... i wielu innych ważnych rzeczach. W prosty sposób pokazana jest wojna i jej bezsensowne działania oddziałujące na ludzi biorących w niej udział. Bardzo mocna publikacja. Mocna i ważna.

Polecam z całego serca.

Czarna książka kolorów - Menena Cottin

Dostajemy w ręce czarną książkę - czarne strony, czarne ilustrację i czarne litery, który widać tylko pod pewnym kątem padania światła. Ale mamy także alfabet Braille'a. 

Książkę możemy czytać na wiele sposobów. Bawić się światło-cieniem. Próbować poznać ją zmysłami - dotykiem wyczuć wypukłe obrazki. Ale poświęcić więcej czasu i poznać alfabet Braille'a. 

Publikacja jest uniwersalna - skierowana do osób widzących oraz niewidomych. Uczymy się empatii, zrozumienia i współodczuwania. Książka została nagrodzona w 2007 roku na Targach Książki Dziecięcej w Bolonii, a to o czymś świadczy :)

Amon. Mój dziadek by mnie zastrzelił - Nikola Sellmair, Jennifer Teege

Jennifer Teege w wieku trzydziestu ośmiu lat dowiedziała się prawdy o swoim pochodzeniu. Będąc w bibliotece przez przypadek znalazła książkę o swojej matce i dziadku - Amonie Göcie.
Ten brutalny komendant obozu koncentracyjnego w Płaszowie był odpowiedzialny za śmierć tysięcy osób. Jego towarzyszką życia była babcia Jennifer - Ruth Irene. Sama Teege jest córką Nigeryjczyka oraz Niemki. Matka oddała się do sierocińca, wychowywała się w rodzinie zastępczej.  Studiowała w Izraelu. Po odkryciu prawdy o swych korzeniach borykała się z dylematami czy stawić czoło tej historii, uciec od niej, zapomnieć...?

Jennifer postanawia stawić czoła przeszłości. Spotyka się z matką. Bada historię rodziny. Odwiedza miejsca z przeszłości, także Polskę i Izrael. Tworzy swoje korzenie...

Bardzo mocna historia. Mamy odkrywanie historii II wojny światowej, grzebanie w losach rodziny, rozdrapywanie starych ran. Sztuka godzenia się z przeszłością na którą nie mamy wpływu. A także chichot losu... Amon sam chyba by się zastrzelił, gdyby odkrył jak ułożyła sobie życie jego córka...